In 2024 was het er ineens: de term ‘SoNeStra’. Een denkwijze die, zoals we het mooi noemen, ‘ons denkkader oprekt’. Een mooie verdieping op hoe we al denken en werken bij de JP. Maar wat is het nu precies?
De term SoNeStra staat voor ‘Werken vanuit Sociale Netwerkstrategieën’. Het gaat – kortgezegd – uit van het leggen van de regie bij de cliënt en zijn/haar netwerk. Door daarbij andere vragen te stellen, komt niet de professional, maar iemand zélf tot een oplossing. Daarbij hebben de mensen om iemand heen een belangrijke rol: familie, maar óók een vriend of buurvrouw. Zo staat iemand meer midden in zijn of haar eigen leven.
Verdieping van de driehoek
SoNeStra sluit goed aan bij onze visie op ondersteuning: in de wijk, zoveel mogelijk in ‘het gewone leven’. Het is een verdieping op hoe we in de ondersteuning samenwerken in ‘de driehoek’ van cliënt, verwant en professional, want die driehoek wordt verrijkt met belangrijke anderen uit iemands netwerk.
Hoe het allemaal begon
In 2024 volgden collega’s een workshop van Riny Moonen, één van de grondleggers. Zij waren razend enthousiast. Ook Ellen Reuzel. Zij werkte, samen met collega’s, de denkwijze verder uit voor de JP. Inmiddels zijn er collega’s geschoold om zelf workshops te geven: in 2024 regionaal en in 2025 brengen zij deze manier van denken naar de locaties. In een gesprek met gedragskundige Ellen Reuzel vertelt ze waarom ze als een blok viel voor SoNeStra.
“We maken onszelf soms te belangrijk”
Het is nogal een statement. Maar zodra Ellen Reuzel begint te praten, hang je aan haar lippen. Ze viel als een blok voor SoNeStra en in 2024 werkte ze, samen met collega’s, deze manier van denken uit voor de JP.
Ellen, wat maakt je zo enthousiast?
‘Dat dit ons denkkader oprekt. Bij de JP is dat kader al groot, we hoeven niet ‘180 graden om’. Maar het is een mooie verdieping.’
Wat betekent SoNeStra voor de ondersteuning?
‘We zijn supercreatief in het bedenken van oplossingen. Maar daardoor ligt de regie nog vaak bij ons. Door anders te denken en andere vragen te stellen, laten we de oplossing los: wat wil en kun je zelf? Wie kan jou daarbij helpen? En dáár sluiten wij bij aan. Natuurlijk kunnen we ideeën aandragen, maar onze rol wordt meer faciliterend.’
En het netwerk?
‘We hebben veel oog voor verwanten, vaak ouders. Maar daardoor mis je de mensen die ook belangrijk zijn, zoals een buurvrouw of vriend. ‘Het netwerk betrekken’, zeggen we vaak. Maar zij waren er al. Zelfs eerder dan wij. Dat bedoel ik met onszelf te belangrijk maken.’
Wat brengt deze manier van denken en werken voor een cliënt?
‘Eigen regie maakt je meer verbonden met je leven en met de mensen om je heen. Vraag iemand maar eens te benoemen wie er dichtbij staat. Dat is vaak een begeleider, helaas. Maar wij wisselen uiteindelijk ook. Hoe mooi is het als wij wat meer naar de zijlijn gaan… en de mensen die er al zijn dichterbij komen?’
Wat hoop je?
‘Dat zo denken en werken langzaam in onze genen gaat zitten. Komend jaar geven we trainingen, maar iedereen kan al proberen de oplossing wat vaker los te laten. Dat zit in kleine dingen. Zo regelde een begeleider altijd de verjaardag van een cliënt. Dit jaar vroeg ze wie hem kon helpen. Hij regelde toen alles met zijn broer. Ontzettend leuk, want ineens waren er ook andere gasten. Een verjaardag is persoonlijk. Nemen wij het over, dan doen we het op onze manier.’
Ben jij ook een netwerker?
